که مازندران شهر ما ياد باد

هميشه برو بومش آباد باد

که در بوستانش هميشه گل است

به کوره اندرون لاله وسنبل است

هوا خوشگوار و زمين پرنگار

نه گرم و نه سرد و هميشه بهار

گلابست گوئي به جويش روان

همي شاد گردد زبويش روان

دي و بهمن و آذر و فرودين

هميشه پُر از لاله بيني زمين

کسي کاندر آن بوم آباد نيست

به کام ازدل وجان خودشاد نيست

کاوس چون اين سرود را شنيد دل در مرز و بوم مازندران بست و انديشه جهانگيري و جنگجوئي در خاطرش افتاد و برآن شد تا لشکر به مازندران بکشد و آن ديار را که منزلگاه ديوان بود بگشايد.

پس رو به بزرگان و سالاران لشکر کرد و گفت «ما يکسر به بزم دل نهاده ايم و برآسوده ايم. اما کاهلي شيوه دليران نيست و هنگام آنست که انديشه رزم کنيم. من از جمشيد و ضحاک و کي قباد در بخت و نژاد برترم. در هنرنمائي و جنگ آزمائي نيز بايد از آنان بگذرم و اينک آهنگ گشودن مازندران دارم.»

فردوسی بزرگ، با سرودن داستان­های ملی و تاریخ باستانی سرشار از عظمت و غرور و فر و شکوه، افتخارهای فراموش شده­ی روزگاران سرافرازی را به یاد ایرانیان آورد و روح آزادگی و بزرگواری را در آنان دمید و عشق به ایران و خشم و بیزاری از دشمنان ایران را در دل­های آن­ها برانگیخت.

وی بی­ هیچ تردید بزرگ­ترین شاعر ایران و شاهنامه­ ی او ارزنده­ترین شاهکار جاودانه­ ی زبان، اندیشه و فرهنگ ایرانی است و بسیاری از پژوهشگران آن­را بزرگ­ترین حماسه­ی جهان خوانده­اند.
استاد توس با آگاهی و دانش بی­کران خود از زبان پارسی، پایه­های زبان را استواری بخشیده و راه گویندگان پس از خود را هموار ساخته است.

شاهنامه پشتوانه­ ی زبان ماست و با حفظ زبان، فرهنگ، آداب و رسوم و سنت­ها، داستان­ها و تاریخ ملی موجب همبستگی و پیوستگی ملی ایرانیان است.
شاهنامه نمادی از ایستادگی و جاودانگی ملت بزرگ ایران است.

فردوسی، نام و یاد قهرمانان بزرگ ایران زمین را ماندگار کرده، اما در این میان بزرگ­ترین قهرمان، خود او و با شکوه­ترین حماسه، کار و زندگی اوست.

بناهای آباد گردد خراب             ز باران و از تابش آفتاب
پی افکندم از نظم کاخی بلند       که از باد و باران نیابد گزند
برین نامه بر عمرها بگذرد      بخواند هر آن کس که دارد خرد
بسی رنج بردم بدین سال سی     عجم زنده کردم بدین پارسی
جهان کرده­ام ازسخن­چون­بهشت   از این بیش تخم سخن کس نکشت
چو این نامور نامه آمد به بن        ز من روی گیتی شود پر سُخُن
نمیرم از این پس که من زنده­ام        که تخم سخن را پراکنده­ام
هرآن کس که دارد هـُش­و رای­ودین   پس از مرگ، بر من کند آفرین