|
در ان زمان "در دهه پنجاه" رفتن از ساری به امره و بالعکس دشوار نبود اما مکافاتی داشت، چون تنها وسیله غالب و در دسترس همان وانتهای باری بودند که در انتها مسیر شما را به توده ای از خاک تبدیل میکردند، و حال که طی این مسیر حتی از رفتن بمیدان معروف ساعت ساری بسبب ترافیک اسانتر مینماید احساسی توام با شعف و غبطه در من زنده میگردد. در همان سال ورود (1355) که دهسالم بود، بلافاصله در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان که مامنی اساسی و اصیل برای فعالیتهای فرهنگی و هنری نوجوانان وجوانان بود( ومتاسفانه چنین فضائی نتوانست در بعد از انقلاب قد علم کند)،عضو شدم. من نوجوان روستائی ناگهان خود را در دریائی ازکتابها و سایر امکانات فرهنگی و هنری یافتم. ساعتها وقت خود را در این کانون زیبا و ارام میگذراندم، کتاب میخواندم؛ کتابها را تماشا میکردم و حتی محو دکوراسیون و میز و صندلیهای رنگارنگ ان میشدم. روزی از روزها در اتاق کناری مرکز، صدای خواندن گروهی از بچه ها توجهم را جلب کرد،معلم سرود با بچه ها در حال تمرین یک سرود محلی مازندرانی بودند، ولی مشخص بود بچه ها برای خواندن سرود مشکل دارند،وارد اتاق شدم، معلم بچه ها را ساکت کرد و گفت: بفرمایید...گفتم من صدایم خوبست و این ترانه را هم بلدم؛گفت: بخوان... بطرفه العینی همه ترانه را تا اخر خواندم، نگاه مشوقانه و تحسین بر انگیز معلم مرا بوجد اورد، اسمم را پرسید...و گفت بچه ها عبدالحسین تکخوان و همه شما هم کر... و ان ترانه "چپون کیجا" بود که بعد از مدتی تمرین در رادیوو تلویزیون ان زمان (1355) در ساری ضبط و پخش شد. من اواخر هفته قبل (اوایل دیماه) برای اجرای کنسرت در( فستیوال قوریان) که از چند ماه پیش هماهنگ شده بود به کویت دعوت شده بودم، وقتی بازگشتم از طریق پیامی از ساری توسط دوستم مهدی مسافر از فوت هنرمند گرانقدر و خوش صوت "استاد احمد بختیاری" اکاهی یافتم( وبسیار متاسفم که در ایران نبودم تا در مراسم خاکسپاری اش که شنیدم متاسفانه در شان او نبود، شرکت کنم).با شنیدن نام بختیاری بناگاه بدوران کودکی و نوجوانی هایم پر کشیدم به "امره" که برنامه"تی تی های مازندران" را هر روز از رادیو می شنیدم و صدای خوانندگان خوش صوت مازندران نظیر مرحوم دنیوی، بختیاری،جناب طیبی و کتولی بی نظیرهمولایتی عزیزم منصور ایزدی هر روز گوش جان من و قطعا همه انانیکه شانس شنیدن این نغمات خوش راداشتند را نوازش میکرد. و من در عجبم که کدام جریان فکری؛ فرهنگی و یا مدیریتی گوش و هوش مردم مازندران را از شنیدن این اواهای اسمانی در رسانه محروم نمود!؟ صداهایی که دیگر تکراری برای انها نمیتوان متصور بود و هر یک بنوبه خود تاریخی را در عرصه شعر و موسیقی و نهایتا فرهنگ مازندران عزیز در خود نهفته دارند. واقعیتیست که مرحوم "بختیاری" با صدا و موسیقی خاص خود تحولی عمیق در موسیقی مازندران ایجاد کرد، او با بیانی امروزین خاطرات کهن را واگویه نمود و نیز در رشد زبان مازندرانی در نسل بعدی موسیقی نقشی بسزا ایفا نمود. صدای بختیاری حماسه کوچ، گالش، مختبادها و نیز نجواهای عاشقانه نسل های گذشته را در گوش نسل شهری با هنر مندی و ظرافت تمام زنده و پایدار نمود. اینجانب ضمن رنجش عمیق از دست اندرکاران و مدیران فرهنگی و هنری مازندران که در طول این سالیان دراز حتی اندک توجهی را از این هنرمند فقید دریغ داشته اند، تاسف و تالم خود را از درگذشت او اعلام و به جامعه فرهیخته و فرهنگی مازندران و خصوصا موسیقیدانانش و خانواده گرام او تسلیتم را ابراز مینمایم. در پایان باید بگویم که صدای بختیاری همانند جنگل انبوه و دریای همواره متلاطم خزر جاودانه و پایدار است. این زبان دل افسردگان است نه زبان پی نام خیزان گوی در دل نگیرد کسش هیچ ما که در این جهانیم سوزان حرف خود را بگیریم دنبال روحش شاد سید عبدالحسین مختاباد دیماه 1387 |
